klakaskalle

Frå Wiktionary - den frie ordboka

Innhaldsliste 1 Substantiv 1.1 Bøying 2 Etymologi 2.1 Synonym

Substantiv

Ein person som ikkje skjønar noko, ein det går tregt i hovudet på.

[endre] Bøying

ein klakaskalle - klakaskallen - klakaskallar - klakaskallane

Etymologi

Samansett av klaka og skalle.

[endre] Synonym

• treskalle
• tosk
• dumrian
• fåviting