klakaskalle

Nynorsk

Ordsoge

Sett saman av klaka og skalle.

Substantiv

klakaskalle m (bunde eintal klakaskallen, ubunde fleirtal klakaskallar, bunde fleirtal klakaskallane)

1. (unormert) person som ikkje skjønar noko, ein det går tregt i hovudet på.

Liketydingar

• (person som ikkje skjønar): treskalle, tosk, dumrian, fåviting